>> คุยกันเรื่องรักแท้สักคืนดีไหม ? <<

-1-
ทั้งหมดเท่าที่ผ่านมา
นึกแบบนั้น ในวันที่ละอองเถ้าถ่านโปรยปลิว
มองคล้ายละอองหิมะ เคยเห็นในหนัง
ระหว่างนั้น ปลายเท้ามีวิญญาณเป็นของตนเอง
ผมยังมองไปข้างหน้า
หัวใจยังบอกให้วิ่ง
ระหว่างรอยประสีขาวบนถนน
ผมแหงนมองก้อนเมฆสีครึ้ม เถ้าถ่านยังว่อนในอากาศ
บางเสี้ยวนั้น อิจฉานกที่มีปีกและใช้บินได้
นกเพนกวิน นกกระจอกเทศ เป็ด และ ไก่

ผมเหมือนเห็นรอยยิ้มที่คุ้นเคยบนก้อนเมฆ
รอยยิ้มที่รู้จักกันมานานยิ่งกว่าจำนวนครั้งสูดลมหายใจเข้าออก
นานจนผมนึกไม่ออกแล้วว่า
เป็นรอยยิ้มทักทายตามประสาคนคุ้นเคย หรือ
ยิ้มเพื่อ..เยาะ..เย้ย

-2-

สัญญาณไฟกระพริบ ครู่หนึ่งสีส้ม ครู่หนึ่งสีแดง เป็นจังหวะเที่ยงตรง
เตือนให้ยั้งไว้ก่อน แต่ไม่ทันหยุด ดังนั้น บางคนจึงจบตอนของตนบนทางสัญจร
เหล้า โทรศัพท์มือถือ เรียวแรงถดถอยและหง่าวง่วง
ฉัน..ทรุดลงตรงโคนเสาสัญญาณไฟที่ติดดับเป็นบางวัน
ทรุดอยู่นาน จนคล้ายว่าจะยึดเป็นเรือนอาศัย
อย่าคิดว่า ฉันเป็นสัมภเวสี หรือ ผี ตนใด
ฉันไม่ใช่เรื่องง่ายๆแบบนั้น

ฉันมีนามว่า เทพแห่งความมักง่าย
กำลังเฝ้ารอคนที่ถูกใจผ่านมาทางนี้
..ไม่ต้องมองหาฉันหรอก
จะเข้าไปบอกเองว่า
ฉันรักคุณ
และคุณจะรักฉัน หากคุณไม่รู้ตัว

- 3 -

..ทำไมต้องออกทางประตูหลังทุกครั้ง
ผมเคยถามคนๆหนึ่งที่ได้แต่มองตามด้านหลังของเธอ
ห้องไม่ใช่แคบ มีประตูมากกว่าหนึ่งบาน เข้าออกตามสะดวก
มีหลายชีวิตแวะเข้ามา นั่งเล่น คุยกัน กินข้าว
แล้วพอถึงกาลอำลา ต่างคนต่างก็ออกไปในทางที่สะดวก
ใกล้  ไม่ซ้ำประตู
อาจมีบางคนเข้าออกทางเดิมบ้างแต่ไม่บ่อยจนเข้าขั้นสมบูรณ์แบบ
ทำไมต้องมองแต่เธอ ?
เธอถามผมกลับแทนที่จะตอบคำถามของผม
ไม่ใช่ ผมแค่ชอบมองไปทางประตูหลัง บังเอิญที่เธออยู่ตรงนั้นพอดี

เพียงปรายตาบอกว่าเธอทราบคำตอบอยู่แล้ว
และนั่นเป็นเหตุผลที่ ผมได้แต่มองตามด้านหลังของเธอ
ไม่ใช่เพียงอยู่ในสายตา
แต่เป็นทั้งหมดในความคำนึง

- 4 -

ภาพเคลื่อนไหวนะ
ฉันเอาแต่พร่ำกับเซลล์บางส่วนในร่างกาย

วันนั้น ฉันมองอดีตคนที่รักมากที่สุดอยู่ห่างๆ
เพราะข้างกายเราสองคน ต่างมีคนที่รักอยู่ใกล้ชิด
วันหนึ่ง ฉันอยากให้คนของปัจจุบันถูกพูดถึงเหมือนคนที่มองห่างๆ
แต่ไม่อยากให้อยู่ในรูปของอดีต

ไม่มีใครลืมคนรักเก่าได้หมดใจ
ไม่เหลือในอารมณ์ที่แสนสุข ก็ต้องเป็นรอยหนึ่งที่คับข้อง
ถ้าเลือกถ่ายภาพวันเวลาเหล่านั้นเอาไว้ได้
ฉันจะบันทึกไว้เป็นภาพเคลื่อนไหว
จริงอยู่ ภาพนิ่งนั้นสวย สามารถหยิบมามองให้ต่างมุม
เรียนรู้ เพื่อค้นพบความคิดใหม่ๆได้ตลอดเวลา

ในความทรงจำที่หยุดนิ่ง เมื่อก่อนมันก็เป็นภาพเคลื่อนไหว
และไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งจะกลายเป็นภาพนิ่งสนิท
ต้องมีอะไรบางอย่างในตอนนั้นที่ผิดพลาด

ใช่ เพราะตอนที่เขาเป็นภาพเคลื่อนไหว
ฉันเอาแต่อยากให้เขาเป็นภาพนิ่ง ..

-5-

ผมไม่รู้จริงๆว่า คำว่า รักแท้ เกิดขึ้นครั้งแรกในวัฒนธรรมมนุษย์เมื่อไร
ย่อมไม่รู้อีกว่า เธอเติบโตมาอย่างไร
สุสานของเธอกลบฝังไว้แห่งไหน
แล้วมีใครไปเยี่ยมเธอบ้างหรือเปล่า

ศุ บุญเลี้ยงก็เคยให้สัมภาษณ์ไว้ครั้งหนึ่งเมื่อถูกถามเรื่องรักแท้ว่า

” รักแท้มีอยู่จริง แต่ผมยังไม่เคยเห็น “

เหมือนครั้งนั้น ผมแอบพยักหน้าเห็นด้วย แต่ก็อดนึกย้อนกลับว่า

” หรือที่จริงไม่เคยมีอยู่ จึงไม่มีใครเคยเห็น “

คำถามโต้แย้งไม่มีวันจบสิ้นล่วงไปนานจนลืมสนิท

ผมนอนหลับแล้วฝันถึงหญิงสาวที่รักมากที่สุด
เธอบอกว่า

ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่ารักแท้เกิดขึ้นเมื่อไร
แต่ให้รู้ตัว เมื่อความรักเกิดขึ้นแล้ว

ไม่ต้องรู้หรอกว่าเติบโตมาอย่างไร
แต่ขอให้เลี้ยงดูความรักให้ดีที่สุดด้วยชีวิตและจิตใจ
รดน้ำ พรวนดิน ใส่ปุ๋ย บังแดดจัด กางร่มกันพายุให้

แล้ววันหนึ่ง ถ้าความรักที่เฝ้าฟูมฟักต้องจากไปเพราะธรรมดาโลก
คุณจะกลบฝังเขาในส่วนที่ดีที่สุดของ อารมณ์ หัวใจ และ ความรู้สึก

แทบทุกสัดส่วนของความคิดถึงจะพาไปเยี่ยมเยียนสุสานของความรัก
อย่างสม่ำเสมอ ยิ่งกว่าสมัยที่ความรักมีชีวิตอยู่กับคุณ

บริเวณสุสานอาจไร้ป้ายจารึก รอยอักษรอาลัยใดๆทั้งหมด
แต่เมื่ออยู่ตรงนั้น แล้วคุณยิ้ม หัวเราะ พูดคุยกับหัวใจของตนได้อย่างเป็นสุข
ไม่รู้จักจบ ไม่มีวันหมด

นั่นอาจจะเป็นรักแท้ ไม่ต้องหา ไม่ต้องเห็น สิ่งนั้นอยู่กับเรา
เลี้ยงดูความรักให้ดี ที่ปลายทางแห่งนั้น
เราจะได้เห็นรักแท้ และรู้ว่ามีอยู่จริง

แล้ว…ผมก็พลันตื่นขึ้นมา

>> ก้าวเดียว ก้าวแรก และ ก้าวของคำขอบคุณ <<

..ผ่านวันเกิดไปแล้ว นับหนึ่งใหม่อีกครั้ง เป็นเลขหนึ่งหลักหน่วยของเลขสามหลักสิบ
เพิ่งเริ่มต้น ผมคิดอย่างนั้น แต่พอคิดว่ามีคนมากมายที่เสียชีวิตไปตอนสามกว่าๆก็เยอะก็ทำให้หดหู่พอควร
ดังนั้น เลขหนึ่งรอบใหม่ จึงดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท
แม้ไม่คิดถึงความตายทุกลมหายใจแบบพระพุทธเจ้า แต่คิดไว้บ้างก็ดีเหมือนกัน
เวลาในชีวิตเหลืออีกเท่าไรไม่ทราบได้ เวลาที่ผ่านมาเราทราบแล้ว
และหลายอย่างก็ลืมไปแล้ว

เคยบอกว่าชีวิตเริ่มต้นเมื่ออายุสามสิบ แสดงว่าตอนนี้เพิ่งก้าวมาเพียงก้าวเดียว
เป็นก้าวที่สั้น แต่มีอะไรอยู่มาก
สิบแปดพฤศจิกายนสองห้าห้าศูนย์ ผมแต่งงานกับคนรักที่คบกันมาสี่ปีกว่าๆ
เป็นความรักที่ไม่ได้ร้อนแรงนักแต่อบอุ่นทุกชั่วขณะ
ผมได้กลับบ้าน พูดคุย เข้านอนพร้อมกับผู้หญิงคนที่ผมรัก
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมต้องการจริงๆในช่วงที่คบกันเป็นแฟน
ผมมีจุดเริ่มต้นที่ดี
เพราะแบบนี้ ก่อนจะถึงก้าวแรกจึงเป็นจุดออกตัวที่ไม่อยากจะจากไป

แต่เวลาก็ต้องพาเราออกเดิน
เคยคิดว่าจะมีกันอยู่สองคน จนกระทั่งสิ้นเดือนสี่
ผมได้ทราบว่า เราจะมีคนที่สามในปีหน้า
สามียังคงเป็นสามี แต่กำลังจะงอกเงยเป็นพ่อคน
สามียังคงดูแลภรรยา พ่อจะดูแลลูกและแม่
ไม่เคยเป็นพ่อมาก่อน แต่จะพยายามให้เต็มที่

หลังจากนั้นสองสัปดาห์ เราพากันไปฝากครรภ์และหาคู่มือมาอ่าน
ตามประสาคนรักการอ่าน ผมเป็นฝ่ายอ่านและเล่าให้เธอฟัง
สงสารเวลาเธอแพ้ท้อง ถ้าเปลี่ยนกันได้ ผมจะเป็นแทนให้ นี่พูดจริง
เธอว่าสงสารที่ต้องคอยดูแลเธอ แต่เท่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่าที่ผมทำให้ได้
และขอให้ผมได้ทำเถอะ

สมัยเป็นแฟนกัน ธรรมเนียมวันเกิดของเราคือหาร้านอาหารอร่อยๆกินข้าว
โดยที่อีกฝ่ายเป็นคนเลี้ยง บอกว่าเต็มที่ แต่ส่งสายตาให้อีกฝ่ายปริบๆ
สื่อความหมายให้เต็มที่แต่มีเงื่อนไขคือพอประมาณ
ในวันที่ก้าวแรกเหยียบลงมาเต็มเท้า
เธออาเจียนแรง นอนพับบนเตียง แต่พยายามบอกว่า
ขอนอนสักชั่วโมงค่อยไปฉลองวันเกิดคุณ
ถึงแม้ว่าจะยืนยันว่าไม่ต้อง แต่เธอก็จะไป และย้ำว่าวันเกิดคุณนะ

สองทุ่มครึ่ง เธอเริ่มดีขึ้น เราไม่ไปไกลเอาแค่ไก่ทอดเคเอฟซีในห้าง
เธอบอกขอโทษเพราะไปไหนไกลๆไม่ไหว
ในร้านมีเด็กน้อยตัวกลมส่งยิ้มมาให้เรา
เธอว่า สงสัยเห็นเพื่อนในท้อง

..สามสิบเอ็ดแล้วชีวิตมีอะไรบ้างไหม ? -เธอถาม

ผมตอบเธอว่า มีเยอะแยะเลย
ได้แต่งงานกับคุณ ได้ใช้ชีวิตกับคุณ ปีหน้าจะได้ฉลองกันเพิ่มเป็นสามคน
เท่านี้ ก็มากเกินพอ ที่คนไม่ค่อยเอาถ่านอย่างผมจะมีได้แล้ว

เป็นคำพูดที่มาจากความรู้สึกจริงๆ

ก้าวแรก เป็นก้าวแรกที่มีความสุขมาก
หลังจากนั้น พอเข้ามาเยี่ยมบล็อกก็มีคำอวยพรวันเกิดมากมาย
พ่อ แม่ และน้องโทรเข้ามาขอให้มีความสุข
คืนก่อนนั้นแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดก็ได้แชมป์ยูฟ่าแชมเปี้ยนลีก

ก้าวเดียวบางคนอาจจะมองว่ามันน้อยนิด
แต่หนึ่งก้าวที่เทียบเท่ากับหนึ่งปีนั้นจัดว่ามากโข
ทุกๆปีผมต้องเหลียวกลับไปมองรอยเท้าของตนเอง
ถึงแม้ว่า ความใฝ่ฝันบางอย่างเหมือนจะไม่มีทางมาถึง
รอยเท้าของก้าวแรกเมื่อเข้าสู่หลักสามจะเริ่มต้นด้วย
ความรักและรอยยิ้ม

เพียงคำขอบคุณ อาจไม่พอเพียงต่อสิ่งดีๆทั้งหมดที่ผมได้รับ
แต่ผมต้องบอกว่า ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ