>> รักเขาใช่ไหม ..? <<

น้องคนหนึ่งเล่าว่า ยุ่งกับการจัดระเบียบเครื่องคอมพิวเตอร์ ระยะหลังหน้าตาที่เคยมีแนวโน้มจะดีขึ้นเริ่มย่ำแย่

หลังจากหาไฟล์ที่จำเป็นสำหรับงานไม่พบบ่อยๆ เธอติดนิสัยส่งงานเฉียดเส้นตาย ชัดเจนกับตัวเองมากว่า

ในเครื่องคอมพิวเดอร์คู่ชีพ มีสิ่งที่จำเป็นจัดเก็บไว้เรียบร้อยหมดแล้ว

ไม่นาน เสียงอุทานซ้ำซากว่า ตาย ตายแน่ แย่แล้ว และใบหน้าที่ยับย่นจนแทบสะอื้น เริ่มเผยทีละน้อย

สิ่งจำเป็นจัดเก็บไว้หมดแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเก็บไว้ตรงไหน ชื่อไฟล์แต่ละไฟล์ไม่แฝงความนัยถึงเนื้อใน

ระบบค้นหาว่องไวปานใดก็ช่วยไม่ได้

แทบจะเป็นร้อยละแปดสิบที่เธอต้องใช้วิธีคลิกไล่ไปทีละไฟล์

ได้ผลแต่เสียเวลาในชีวิตไปเพียบ

ยังดีที่รู้จักเข็ด จึงกลับตัวกลับใจ พลิกระบบการเก็บไฟล์ในเครื่องคอมพิวเตอร์

ลบสิ่งที่ไม่จำเป็น เลือกสิ่งที่ใช้ได้ แล้วเปลี่ยนชื่อไฟล์ใหม่ให้เข้าท่า

แนวคิดเยี่ยม..

แต่ในการนำแนวคิดมาทำให้เป็นจริง

ก็ยังต้องใช้วิธีการเบื้องตันที่เธอเชี่ยวชาญที่สุด

คลิกไล่ไปทีละไฟล์

จนกระทั่ง พบรูปของชายหนุ่มบางคนท่ามกลางวงล้อมของไฟล์กลุ่มไมโครซอฟท์ออฟฟิซ

หน้าตาท่าทางดูดี จัดมุมมองด้านข้างเหมาะเจาะ สันจมูกโดดเด่น เขาหรี่ตาลงจนแทบปิด

เดาว่า พยายามเดินทางเข้าสู่วงการนายแบบ

เป็นไฟล์ภาพขนาดเล็ก ตามวันเวลาหลังรายละเอียดของไฟล์

เขาเคยรู้จักกับเธออย่างน้อยเจ็ดเดือนมาแล้ว

ในรายละเอียด รู้จักกันทางเอ็มเอสเอ็น หลังจากโกงชื่อแซ่ต่อปากต่อคำกันจากเที่ยงคืนถึงรุ่งสาง

มีความผูกพันบางอย่างก่อตัวเงียบๆ สนุก น่าสนใจ จนไม่อยากตัดการติดต่อ

ไม่ได้ยินเสียง ไม่ต่อเว็บแคม เพียงภาพนิ่งให้เห็นหน้าและคำพูดในความเงียบ

เธอบันทึกรูปของเขาเก็บไว้ ท่ามกลางดงไฟล์ขยะ และ เหมือนเคยตั้งชื่อไม่สื่อความหมาย

แน่นอน เพียงสองสัปดาห์เธอหารูปของเขาไม่พบ

ไม่ได้เดือดร้อนใจ แม้จะไม่มีภาพให้มองเหมือนเดิม

เพียงเปิดหน้าจอเอมเอสเอ็นของเขา แล้วนั่งมองเงียบๆ แม้ว่าบางครั้งทักทายแล้วไม่ตอบกลับ

ในบรรทัดต่อมาที่ว่างเปล่าก็ยังมีความอบอุ่น

เมื่อเขาตอบกลับมาหรือเล่าว่าไปพบเจอสิ่งใดมาบ้าง

เธอจะนั่งอ่านซ้ำไปซ้ำมา ตั้งใจอ่านจับใจความอย่างดี จริงจังยิ่งกว่าอ่านหนังสือสอบ

และ…ร้องไห้ หัวเราะ ยินดีไปกับเขา

ถ้อยคำธรรมดา ตัวอักษรปรกติ คนธรรมดา

วันหนึ่ง พอรู้ว่าเขามีคนรัก กลับมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเธอ

เผลอพิมพ์ตอบว่า น่ารักรึเปล่า ส่งภาพมาให้ดูบ้างสิ

พอเขาถามกลับว่า แล้วเธอมีคนรักหรือยัง

เธอพิมพ์ตอบว่า ยัง..แต่มีคนที่ใฝ่ฝันแล้วและไม่ใช่เขา

ไม่มีคำตอบใดจากเขา นอกจากอีโมติค่อนแทนรอยยิ้ม..

หลังจากคลิกไฟล์ต่างๆสักพัก เธอพบไฟล์รูปของเขาประมาณยี่สิบไฟล์

ได้มาตามวาระของความชื่นใจของวันคืนเก่าๆ

หน้าอุปกรณ์ที่จุดเริ่มต้นพัฒนาเพื่อเป็นเครื่องคำนวณ ใช้งานแทนพิมพ์ดีดและปัจจุบันเป็นอุปกรณ์สื่อสาร

ย่นและย่อระยะทาง ให้สองชีวิตได้ใช้เวลาร่วมกันในส่วนทีแทบจะเรียกว่าเป็นส่วนตัวที่สุด

ปกปิดชื่อเสียงที่แท้จริง ตัวตนที่อาจแต่งแต้มจนคล้ายตัวละครในนวนิยาย

จนบัดนี้

เธอและเขา ยังสบายใจที่จะพูดคุยกัน

รักเขาไหม ? -ผมถาม

เปล่า ไม่ได้ต้องการอะไรมากกว่านี้ -เธอตอบ

พบรักออนไลน์ โรแมนติกดีออก หยอกต่อตามประสาคนปากไว

เธอยิ้มบางๆ ก่อนทิ้งท้ายว่า ถ้ารักเข้าจริงๆ ก็คงรักแค่นี้พอ ไปยื้อแย่งกับใครคงเหนื่อยเอาการ

ยิ่งพยายามทำให้คนๆหนึ่งมารักยิ่งเหนื่อยกว่า

แอบรัก แอบสบายใจ ก็เพียงพอแล้ว

ไม่เหนื่อย ไม่ทำร้ายใคร

ไม่มีเศษเสี้ยวของความหวังสะกิดให้เสียใจ

เธอพักมองภาพของเขาแก้เหนื่อย แล้วคลิกไฟล์ทีละไฟล์ต่อไป

หลังจากนั้น อาจพบไฟล์ภาพของเขาอีก

ซ่อนอยู่บางมุม ท่ามกลางกองไฟล์ที่สุมๆกันมั่วซั่ว

เหมือนที่ ซ่อนอยู่ในบางแห่งของหัวใจ

ขุดเจอกล่องสมบัติ เป็นเรื่องที่น่ายินดี

บางคนเอาสิ่งมีค่าไปลงทุน ไปขยายผลกำไร

บางคนเลือกที่จะกลบฝังไว้ดังเดิม หรือ ประดับไว้ชื่นชมการค้นพบ

ไม่มีสิ่งใดผิดถูก ไม่มีสิ่งใดเปรียบเทียบกันได้

หญิงสาวบางคนยังง่วนกับการจัดระเบียบไฟล์ในคอมพิวเตอร์

สิ่งที่จำเป็นต่อหน้าที่การงานมีบันทึกเก็บไว้เรียบร้อย

จัดระเบียบแล้วเสร็จทุกอย่างก็ราบรื่น

หัวใจของคนเราเก็บหลายสิ่งหลายอย่างเอาไว้ด้วยอารมณ์ความรู้สึก

ทับถมกองก่ายจนวันหนึ่งสับสนไร้ทิศทาง

หยุดและคลิกไปหัวใจไปทีละเรื่อง

จัดระเบียบหัวใจกันสักนิด

บางที อาจค้นพบว่ามีความรักที่ล้ำค่าซ่อนอยู่

เพียงแต่ต้องปวดตานิดหน่อย เพราะ ต้องคลิกไปทีละไฟล์

หากจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญหรือไม่สำคัญ คงต้องว่ากันไปอย่างนั้น

มันไม่มีทางลัดจริงๆ

จึงยังต้องแขวนไว้ในกรุงเทพ

นานครั้ง จะนั่งรถชมเมืองหลวงสบายๆ ถามว่าหงุดหงิดไหมเมื่อรถติด คงต้องตอบว่าสุดแต่ใจในตอนนั้น

ไม่ได้ร้อนเร่ง ไม่มีจุดหมายปลายทางเป็นพิเศษ จึงไม่ร้อนรน

เหลือบไปเห็นป้ายข้อความตักเตือนผู้ก่อความไม่สงบในภาคใต้ให้หยุดเข่นฆ่าคนบริสุทธิ์ของภาครัฐ

เนื้อป้าย สีสันสะดุดตา ชวนมอง ออกแบบมาดี

แต่เสียดาย คนที่ควรได้เห็นและอ่านสักนิด กลับไม่มีโอกาสได้ยลการออกแบบที่ดีอย่างนี้

กลุ่มเป้าหมายที่ต้องการให้รับทราบ คงไม่ยินดีสละค่ากระสุนและลูกระเบิดเข้าเมืองมาอ่านป้ายแสนสวย

และคงไม่มีบุคคลสำคัญท่านใด นำส่งสู่ส่วนที่ควรเผยแพร่สารสำคัญ

บกพร่องหรือติดขัดประการใด กาลและสถานที่เหมาะสมหรือไม่

อาจเป็นคำถามให้ผู้รับผิดชอบต้องทบทวนสักนิด

จริงอยู่ปัญหาภาคใต้เป็นแผลเรื้อรัง ไม่อาจเยียวยาให้หายเพียงชั่วข้ามคืน

แต่หากคิดจะรักษา ก็ควรทำให้ถูกที่ทาง

ป้ายใบนั้นควรแขวนอยู่ในสถานที่สักแห่งในด้ามขวานทองน่าจะเหมาะสมกว่า

ไม่นานนี้ผู้รับผิดชอบเกี่ยวกับปัญหาภาคใต้ของรัฐบาลได้มุ่งหน้าลงใต้เพื่อแก้ไขปัญหา

เป็นเรื่องน่าชื่นชมหากลงสู่พื้นที่แห่งปัญหาอย่างแท้จริงมิได้หยุดเพียงชายขอบแล้วมองเข้าไป

สงขลาไม่ไกลจากปัตตานีมากนักและการคมนาคมสมัยนี้สะดวก

ชวนให้นึกถึง การทำงานของรัฐบาลแทบทุุกยุคสมัยที่ไม่เคยลงสัมผัส ณ บริเวณรากเหง้าของปัญหาด้วยสองเท้าของตนเอง

รับรายงานบนกระดาษ ดูการนำเสนอในจอภาพ กินดื่มของว่างในห้องปรับอากาศ

ไม่เคยทราบว่าผืนดินกว้างใหญ่กว่ากว้างคูณยาวของกระดาษขนาดเอสี่ ท้องฟ้าไพศาลกว่าจอภาพ

อากาศและสถานการณ์ด้านนอกระอุไม่สามารถทำให้เย็นลงได้โดยการหมุนปุ่มปรับอุณหภูมิหรือปิดเครื่องปรับอากาศ

จำนวนสส.ในสภา 480 คน มาจากเลือกแบ่งเขต 400 ชีวิต และ แบบสัดส่วนอีก 80 ชีวิต

เท่าที่มีตัวเลขในมือ ปี 2550 ที่ผ่านมา มีผู้เสียชีวิตจากเหตุก่อการร้ายในภาคใต้ 722 คน

ยอดรวมตั้งแต่ปี 2547 ที่มีเหตุการณ์บุกปล้นปืน จนถึงปัจจุบันอยู่ที่ราวๆ 2979 คน

เอาตัวเลข 480 ระดับ วี.ไอ.พี ไปแลกกับ 2979 ระดับสามัญชน

ผมเชื่อว่ากลุ่มผู้ก่อความไม่สงบน่าจะยิ้มรับ

และยุติการสังหารสามัญชนทันที

มีข่าวความพยายามทำประกันคุ้มภัยบุคลากรทางสาธารณสุขที่ปฏิบัติงานในสี่จังหวัดภาคใต้

น่าชื่นชม ..แต่ยังเป็นปลายเหตุเกินไปไหม

ทหารขาดแคลนก็ส่งเข้าไปทดแทน

ครูขาดแคลนก็พยายามขออาสาสมัครส่งเข้าไปทดแทน

ส่วนหนึ่งในนั้น เข้าไปเพราะหน้าที่และอุดมการณ์แล้วไม่มีวันได้กลับออกมา

ทหารเสียชีวิต

ครู..เสียชีวิต

ไม่มีผู้เสียชีวิตคนไหน เป็น ส.ส. หรือ รัฐมนตรี

ผู้ที่มาจากประชาชนและหลายรายกล่าวอ้างว่าจะอยู่เคียงข้างประชาชน

แต่พอเป็นระดับ นายก ระดับรัฐมนตรี ความใกล้ชิดก็หายไป

ดังนั้น จึงไม่มีใคร บาดเจ็บล้มตายไปพร้อมๆกับประชาชน

ประวัติศาสตร์ หน้าหนังสือพิมพ์ และ ร้านขายน้ำเต้าหู้ สอนเราเสมอว่าลมปากนักการเมืองเชื่อถือไม่ได้

แต่เราก็ยังยินดีผลักดันให้คนที่เรารู้ว่าเชื่อถือไม่ได้และหน้าตาเดิมๆเข้าไปเป็นผู้แทน

ราวกับว่าประเทศของเราใจพระพอที่จะอภัยในคำโป้ปดซ้ำไปซ้ำมาได้อย่างหน้าชื่น

ไม่มีผลัดเปลี่ยนใบ ตั้งแต่สิบขวบได้ยินชื่อเสียงของบางท่าน จนตอนนี่สามสิบก็ยังได้ยินชื่อเสียงของบางท่าน

ท่านเหล่านั้นยังอยู่ยั้งยืนยง เข้มแข็งและทนทานปานนี้

เสียสละสักท่านลงใต้รับผิดชอบลงพื้นที่อย่างจริงจังสักชีวิต

เชื่อว่ารัฐสภาไม่สะเทือนหรอก เสียไปแค่หนึ่ง ยังเหลือตั้งสี่ร้อยเจ็ดสิบเก้า

ย้ำอีกครั้ง ไฟใต้ ไม่ใช่แก้ได้ในวันสองวัน แต่ตอนนี้เวลาล่วงมานานมากแล้วนับตั้งแต่เหตุร้ายประทุ

วันสองวันกลายเป็นหลายวัน จวบจนกระทั่งบัดนี้ มีคนเต็มใจลงไปช่วยเหลือเพื่อนร่วมชาติมากมาย

ได้กลับมาก็มี ที่ไม่ได้กลับก็มี

ตัวเลขในกระดาษอาจดูไม่มาก แต่สำหรับครอบครัวผู้สูญเสียมันมหาศาลกว่างบประมาณแผ่นดิน

ถ้าเพียงแต่ผู้มีอำนาจในบ้านเมืองสักคนใส่ใจและให้ความรับผิดชอบอย่างจริงจัง

รอฟังทุกครั้ง ว่าจะมีท่านใดไหม

แจ้งว่าจะขอรับผิดชอบเอง

เท่าที่ทราบ ไม่เห็นและไม่ได้ยิน ต้องรอสั่งมาก่อนทั้งสิ้น ถึงสั่งมาแล้วบางรายก็ไม่เต็มใจ

เป็นเสียแบบนี้ ป้ายต่อต้านความรุนแรงในภาคใต้จึงยังต้องแขวนไว้ในกรุงเทพ