ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่น

เกือบสามสิบเอ็ดแล้วยังชอบดูหนังวัยรุ่น สารภาพตามตรงว่าชอบหนังวัยรุ่นใสๆ
อารมณ์ไม่ค่อยขัดใจเหมือนหนังที่วิเคราะห์แล้วว่าพล็อตและบทดูดี
แต่มาพลาดที่เอานักแสดงที่ยังแสดงไม่ค่อยเป็นมาเล่น จนทำอะไรดูเขินขัด
พูดตามบทแบบท่องอาขยานไม่ค่อยได้อารมณ์

หนังวัยุร่นไม่ค่อยมีปัญหาเพราะนักแสดงส่วนใหญ่เล่นเป็นตัวเอง
คือ ยังเป็นวัยรุ่น แสดงเป็นวัยรุ่น จึงมีพลังของความเป็นตัวตน
หนังที่เหมือนหนังสั้นเกี่ยวกับความรักและหัวใจที่สั่นไหวสี่เรื่อง
จึงน่ารัก ดูเพลิน ได้ความรู้สึกประเภทการโหยหาความทรงจำในอดีต
ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในเรื่อง ปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่นผมเชื่อว่าเราเคยสัมผัส

แข่งกับเพื่อนจีบหญิง
คลั่งไคล้ศิลปินจนเป็นแรงบันดาลใจให้เรียนภาษาต่างประเทศ
แอบรักสาวข้างเดียว พยายามหาทางบอกให้รู้ทุกวิถีทาง อิ่มใจและชอกช้ำอยู่คนเดียว
มีแฟนแล้วถูกยั่วยวนจากสาวเซ็กซี่ จนเกือบเผลอนอกลู่นอกทาง

พ้นโรงออกมาคนรักลองถาม ให้ผมเดาว่าเธอชอบคู่ไหน
ผมตอบไม่พลาดเพราะเธอเป็นแฟนน้องโฟกัส บอกว่า ถ้ามีลูกขอให้หน้าตาแบบนี้
พ่อในอนาคตมองกระจกแล้วทำตาปริบๆ พยายามเพ่งหาส่วนที่คล้ายน้องโฟกัสที่สุด
ได้แต่นึกว่า จะพยายามทำให้ดีที่สุด แล้วเข้าร้านหนังสือซื้อหนังสือปิดเทอมใหญ่หัวใจว้าวุ่น
เป็นที่ระลึกและหารูปน้องโฟกัสน่ารักๆ

เธอถามอีกครั้งว่า

เคยเสียใจกับความรักจนถึงขั้นร้องไห้บ้างไหม

ผมไม่ตอบออกไป นึกในใจว่า คงเป็นคำตอบเดียวกับตัวละครในหนังที่เพิ่งดูจบ

แค่เจ็บ

ความรักในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ แม้จะจริงจังเพียงใด เมื่อมองกลับไปก็คงมีแค่นั้นในยามที่ผิดหวัง
ไม่เหลือแผลเป็นใดๆ คิดถึงก็ไม่เจ็บปวดเท่าไรนัก อาจเพราะได้ทุ่มเทไปเต็มที่
จึงทำให้ ยังยิ้มรับความผิดหวังได้อย่างภาคภูมิใจ

ลูกผู้ชาย ไม่เสียน้ำตา แล้วไปทำอะไรฝังกลบความเสียใจ  เป็นอีกหนึ่งคำถามจากเธอ

เหมือนบางส่วนในหนัง
อกหัก ถ้ามีเพื่อนก็ไม่มีอะไรมาก  กินเหล้า เบียร์ พล่ามแล้วอาเจียนออกมา ในห้องน้ำ หรือ ที่ไหนสักแห่ง
เธอขำออกมาแล้วชำเลืองมองหน้า ก่อนบอกว่า

ไม่เสียน้ำตา ยอมเสียค่าเหล้า  น้ำตาไม่ต้องเสียเงิน ใช้แค่ความเสียใจ ไม่รู้จะเก็บกันไว้ทำไม

ผมถามกลับว่าแล้วเธอเคยคลั่งดาราเหมือนน้องโฟกัสในหนังบ้างรึเปล่า

” มี แค่ ทาเคชิ คาเนชิโร่ เอง “  พูดจบก็ชำเลืองมาทางผมแล้วถอนหายใจเหมือนเคย

” ทาเคชิ คาเนชิโร่ ” ผมทวนชื่อที่คิดอยู่แล้วว่าต้องได้ยินกับตัวเองแล้วถอนหายใจเป็นเพื่อนเธอ
ให้ตายเถอะ หน้าตามนุษย์ดาวดวงไหนกันที่มองผมอยู่ในกระจกฝั่งตรงข้าม

แล้วถ้ามีสาวญี่ปุ่นเป็นดาราหนังเอวีชวนไปฟูลมูนปาร์ตี้ คิดว่าผมจะไปไหม ?

เธอค้อนนิดหน่อยค่อยตอบว่า ในหนังตัวละครเขายังไม่แก่ พลาดยังพออภัย แต่นี่โตแล้วน่าจะคิดเองได้

ผมเงียบกริบ คิดว่า ถ้าไปจริงๆ คงไม่ใช่ แค่เจ็บ แต่ อาจเจ็บหนักจนถึงตาย และ คนที่ตายคงไม่ใช่เธอแน่นอน

เราเดินออกมาจากโรงหนังกันแบบไม่ค่อยเงียบ คุยกันตลอดทาง ปล่อยวันเวลาที่เคยมีปิดเทอมใหญ่เอาไว้ข้างหลัง

มันผ่านมาแล้ว และ ไม่มีวันหวนกลับไป

ได้ยินบางคนบอกว่าหนังไม่ค่อยมีอะไร

แต่แค่เพียงทำให้เรานึกถึงวันเวลาช่วงหนึ่งที่หัวใจสดใสก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับหนังเรื่องหนึ่ง

ไม่ออกมาแล้วบ่นเสียดายเงินก็เข้าท่าแล้ว