โปรดมาพบกับผมอีกครั้ง จะฟังเพลงอกหักเป็นเพื่อน

ใกล้กันพอจูงมือได้ แต่กลับไม่ค่อยมีเวลา

ในวัยเรียนระดับมหาวิทยาลัย ใช้ชีวิตในคณะบ้านใกล้เรือนเคียง

ปีหนึ่ง..ปีสอง ยังว่างไปมาหาสู่ดูใจใกล้ชิด

ปีสาม ตารางเรียนแน่น งานเพียบ ต่างคนต่างจัดการเวลาไม่ลงตัว

ฉันว่าง เธอไม่ว่าง

เธอว่าง ฉันไม่ว่าง

มีความแตกต่างระหว่างคณะวิชาที่เรียน อนาคตการทำงานย่อมไม่ใช่ทางเดียวกัน

นานวันเริ่มมองเห็นรสนิยมที่ไม่เหมือนกัน ทำให้ฝันกันไกลถึงอนาคตที่ยังมาไมุ่่ถึง

และหลังจากนั้นก็ ฟันธงว่าเป็นไปไม่ได้

ที่จะรักและมีอนาคตร่วมกันต่อไป

น่าเห็นใจ เมื่อ ” ความว่าง ” อันเป็นสภาวะสูงสุดทางพุทธรรมเป็นปัญหาของหัวใจ

พอผมพูดแบบนี้ มีสายตาข้อนขวับทันทีว่าปรึกษาเรื่องหัวใจ มิใช่ถกเรื่องพุทธปรัชญา

นิ่งสักพักแล้วคิดใหม่ หาภาษาให้เหมาะสมกับวัยของผู้ฟัง

น่าเห็นใจไม่น้อย รักกันมาดีๆ ไม่มีมือที่มองไม่เห็นให้กวนใจ

เป็นความรักระหว่างคนสองคนที่น่าจะไปได้สวย

ต่างคนต่างเรียนในคณะวิชายอดนิยม ชีวิตข้างหน้าคาดเดาได้ว่าต้องประสบความสำเร็จ

แต่ในวันที่ต่างก็ไม่มีเวลาให้่กัน กลับถูกช่องว่างของเวลาเล่นงาน

ถูกกดดันด้วยคำถาม

ถามถึงปัจจุบันที่ต้องกลับมาเดินคนเดียว กินข้าวคนเดียวอีกครั้ง

ถามถึงอนาคตที่เคยฝันว่าจะดี แต่ตอนนี้กลับเริ่มไม่แน่ใจ

อากาศร้อนนะ เข้าร่มหน่อยดีไหม – สายตาค้อนขวับวาบมาอีกครั้งบอกว่าอย่ากล่าวอ้างภูมิอากาศ

ผมเพียงต้องการกล่าวว่า เราเป็นสัตว์เลือดอุ่น ผลิ ร้อน ร่วง หนาว น่าจะปรับตัวได้ตามภูมิอากาศ

หาพัดลมมาเป่าหรือหาเสื้อกันหนาวมาใส่

ในกรณีที่ท่านรู้ตัวว่าเป็นสัตว์เลือดเย็น เวลาที่เจอเรื่องเหน็บหนาวในหัวใจ

ขอแนะนำให้กินเยอะๆแล้วนอน สะสมพลังงานให้เพียงพอเพื่อจำศีลเอาชีวิตรอดผ่านฤดูหนาวอันโหดร้าย

ไม่ตลกนะ-ผมพูดจริง

หาพลังงานของหัวใจใส่ไว้เยอะๆ อ่านหนังสือ ดูหนัง ฟังเพลง แล้วแต่ชอบ

ดูแล้วเก็บไว้คนเดียวก่อน เวลาเจอกันอีกทีจะได้มีเรื่องคุยกันเยอะๆ

เอาความสดชื่นของหัวใจไปแบ่งปันแก่กัน

น่าจะเข้าท่ากว่า นั่งเผชิญหน้ากันเงียบๆ ต่างฝ่ายไม่รู้จะพูดอะไร

เพราะความคิดมีแต่คำถามเรื่องความสัมพันธ์วูบวาบไปลายตายิ่งกว่าแสงไฟในดิสโก้เธค

ถ้าโดนช่องว่างเล่นงานบ่อยๆ หลายคู่จะมีอาการความคิดติดขัด ริมฝีปากเกร็ง พูดอะไรไม่ออก

แล้วก็ถามคำตอบคำเหมือนคนเพิ่งเคยรู้จัก

สบายดีไหม ?

มีฉันอยู่หรือไม่มีดีกว่ากัน ?

เราปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปดีไหม ?

แล้วก็อีกมาก คำถามที่ไม่มีสีสันและไม่้ทำอะไรให้ดีขึ้น

และแล้วก็แตกหักอย่างที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น

วันเวลาที่เกิดช่องว่างระหว่างกันเพราะสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ ผมเรียกว่าชะตากรรม

ในเมื่อการโทษชะตากรรมทำได้ง่าย ผมขอให้เราเลือกทางที่ง่ายดีกว่า

ชะตากรรมให้ความว่างแก่คู่รักเพื่อให้รู้จักการเรียนรู้ที่จะอดทนและรอคอย

เรียนรู้ความสุขจากการนั่งมองวันเวลาเก่าๆ ซึ่งเป็นน้ำที่เหลืออยู่ในแก้วและดื่มได้ไม่มีวันพร่อง

เรียนรู้การเฝ้ามองคนที่รักในระยะห่าง เก็บภาพของเขาหรือเธอไว้ เพื่อไปจูงมือกันในความฝัน

อย่าถามถึงอนาคตเลย เพราะตอนนี้เราก็อยู่ในอนาคตแล้ว

อนาคตของชาติที่แล้ว

ผมเชื่อว่า คนที่ได้พบและรักกัน ไม่ว่าจะเป็นเพียงช่วงสั้นๆหรือครองคู่กันจนแก่เฒ่า

คงต้องผ่าน ช่องว่าง ระหว่างชาติภาพมาแล้ว บางคู่อาจจะมากกว่าหนึ่งครั้งเสียด้วย

เนิ่นนานเป็นร้อยปี เป็นพันปี อาจไกลถึงดวงดาว ห่างกันสุดปลายขอบฟ้า

แต่ละคู่คงเคยเผชิญความเจ็บปวดของระยะห่่างมาแล้วทั้งนั้น

มากมายขนาดนั้นยังอดทนจนมาเจอกันในชาตินี้ได้

อย่าปล่อยให้ ช่องว่างไม่กี่ชั่วโมง หรือ ไม่กี่ปี ทำให้ต้องรอพบกันใหม่ชาติหน้า

” ฉันว่าง เธอไม่ว่าง

 

 

เธอว่าง ฉันไม่ว่าง “

เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆครับ ไม่ใช่เรื่องมหาศาล

แต่ถ้าวันหนึ่งกลายเป็น

“

 

ฉันรัก เธอไม่รัก

เธอรัก ฉันไม่รัก ”

โปรดมาพบกับผมอีกครั้ง จะฟังเพลงอกหักเป็นเพื่อน

 

 

 

>> หนังสือ แด่ ทุกๆความสำเร็จ <<

< font size=3>

ทุกครั้งที่กลับจากงานสัปดาห์หนังสือ หวนถามตนเองเสมอเลยว่า
งานวิจัยที่เล่าว่า คนไทยอ่านหนังสือปีละหกบรรทัด เป็นเรื่องจริงหรือ

เป็นธรรมเนียมที่ผมต้องไปเดินสองวันจนงานปิด
วันแรก คล้ายเป็นหน้าที่ต้องพา คนใกล้ชิดไปสัมผัสหนังสือ
วันที่สอง คือวันที่ผมเก็บรายละเอียดค้นหาหนังสือหายาก
และอีกส่วนหนึ่งที่ผมเรียกว่า หนังสือน่าสงสาร
ได้ติดตัวกลับมาอย่างน้อยปีละเล่มสองเล่มประจำ

พลิกเพียงหน้าสองหน้าแรกๆหรือหน้าหลังๆ
มีลายมือหวัดบ้าง บรรจงบ้างเขียนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้
ประโยคสั้นๆไม่เกินพื้นที่หนึ่งในสี่ของหน้ากระดาษ
ข้อความแทนความรู้สึกตามโอกาสของความผูกพันธ์

” แด่..ทุกๆความสำเร็จของ ป๋อง จาก แดง “

เดาว่าน่าจะมอบแก่กันในวันพิเศษ
หนังสือเป็นของขวัญสุดฮิตในวันรับปริญญา หากไม่นับช่อดอกไม้หรือตุ้กตา
แสดงความเอ็นดูในฐานะผู้ใหญ่หรือผู้มีวุฒิภาวะ
อาจหวังว่า หนังสือเล่มนั้นคงมีประโยชน์ในบางช่วงชีวิตของผู้รับ
เป็นตัวแทนผู้ให้ในวันที่ไม่อาจอยู่ช่วยเหลือดูแลใกล้ชิด
บางข้อความหรือบางบทตอน
อาจแทนมือที่ตบไหล่ให้เดินไปข้างหน้า
อาจแทนมือที่คอยฉุดรั้งในวันที่กำลังจะก้าวลงหลุม

หนังสือที่เป็นของขวัญส่วนใหญ่ ไม่ใช่หนังสือดัง ก็เป็นหนังสือดี
เป็นหนังสือที่คนให้ถูกใจและคิดว่าคนรับน่าจะได้ใช้ในวันข้างหน้า
เราคงคิดกันแบบนั้

หนังสือลดราคาเกินสามสิบเปอร์เซนต์จากราคาปกมีบางเล่มเป็นมือสอง
หลายเล่มที่ผ่านตา เป็นหนังสือใช้แล้ว
ในกลุ่มนั้น มีหนังสือจากความปรารถนาดีหลายเล่ม สภาพเก่าใหม่แตกต่าง
ปีนี้ ผมได้มาสองเล่มเท่านั้น เวลามีน้อยเกินจะเบียดฝูงชนเข้าไป
เล่มแรก เป็นหนังสือ ปริศนาธรรมของท่านพุทธทาส พิมพ์เป็นส.ค.ส ปี 2507
อายุก่อนผมเกิด หน้าปกและสภาพไม่ค่อยสวยนักแต่พออ่านได้
ธรรมทาน ประเสิรฐกว่า ทานใดๆ เป็นความรู้สึกดีๆที่ประเสิรฐ
ส่วนเล่มสอง เป็นหนังสือของ คุณประภาส ชลศรานนท์
เป็นงานเล่มแรกๆของเขา และ เป็นเล่มที่มีความรู้สึกของแดงเขียนในปกใน
เพียงสั้นๆ ..บรรทัดเดียว

ผมคิดเอาเองว่า ตั้งแต่ได้รับมา ป๋อง เคยเปิดอ่านสักครั้งไหม
ทำไมหนังสือเล่มนี้ จึงมาอยู่ในกองหนังสือเก่าขายลดราคา
หรือ ถ้าแดงมาพบเข้า แดงจะรู้สึกอย่างไรที่ความรู้สึกดีๆถูกนำมาเลหลัง
วูบหนึ่งในความคิดนั้น เหมือนมีใครกำลังร้องไห้ข้างหลัง

เล่มนี้ ผมมีในชั้นหนังสืออยู่แล้ว แต่ก็หยิบไปจ่ายเงินแล้วถือออกมา
เหมือนไม่อยากให้แดงมาพบ ให้มันยังอยู่กับป๋องตลอดไปน่าจะดีกว่า

แน่ล่ะ บางคนอาจบอกว่าเป็นความรู้สึกตามมารยาทและเทศกาลนิยม
ไม่น่าจะต้องถือสาหาสาระใดๆ ไม่ใช้ ไม่สนใจ ก็นำมาเลหลังไม่มีส่วนใดผิดสักนิด

ไม่ขัดแย้งเช่นกัน เพราะส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้นจริง
ในความผูกพันผิวเผิน ในความห่างเหินที่บอบบาง
หลายคนยังไม่รู้ถึงหัวใจของตนเองด้วยซ้ำ
ว่า ใครบ้างที่เป็นคนสำคัญของตนจริงๆ
ดังนั้น จึงแจกจ่ายความรู้สึกอย่างสุร่ยสุร่าย
แล้ว วันหนึ่ง ความรู้สึกเหล่านั้น ก็ถูกเลหลังโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ในเมื่อหนังสือมือสองมีเยอะแยะไปหมด แล้วเล่มที่เขียนฝากอะไรไว้ก็มีมาก
ใครคนหนึ่งเคยถามผมว่า มีหลักการในการเลือกซื้ออย่างไร

ผมเพียงแต่เล่าให้เขาฟังว่า

เคยเดินเล่นริมถนนแล้ว มีเด็กท่าทางมอมแมมขอเงินกินข้าว
ผมให้บางคน ไม่ให้บางคน หรือกับบางคนหนนี้ให้ ส่วนครั้งต่อมาไม่ให้

เป็นเรื่องของความพอใจ – เขาด่วนสรุป

เปล่า มันเป็นเรื่องของโชคชะตาและเวลาที่ความสงสารจู่โจมได้จับใจ

</font>