>> ก้าวเดียว ก้าวแรก และ ก้าวของคำขอบคุณ <<

..ผ่านวันเกิดไปแล้ว นับหนึ่งใหม่อีกครั้ง เป็นเลขหนึ่งหลักหน่วยของเลขสามหลักสิบ
เพิ่งเริ่มต้น ผมคิดอย่างนั้น แต่พอคิดว่ามีคนมากมายที่เสียชีวิตไปตอนสามกว่าๆก็เยอะก็ทำให้หดหู่พอควร
ดังนั้น เลขหนึ่งรอบใหม่ จึงดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท
แม้ไม่คิดถึงความตายทุกลมหายใจแบบพระพุทธเจ้า แต่คิดไว้บ้างก็ดีเหมือนกัน
เวลาในชีวิตเหลืออีกเท่าไรไม่ทราบได้ เวลาที่ผ่านมาเราทราบแล้ว
และหลายอย่างก็ลืมไปแล้ว

เคยบอกว่าชีวิตเริ่มต้นเมื่ออายุสามสิบ แสดงว่าตอนนี้เพิ่งก้าวมาเพียงก้าวเดียว
เป็นก้าวที่สั้น แต่มีอะไรอยู่มาก
สิบแปดพฤศจิกายนสองห้าห้าศูนย์ ผมแต่งงานกับคนรักที่คบกันมาสี่ปีกว่าๆ
เป็นความรักที่ไม่ได้ร้อนแรงนักแต่อบอุ่นทุกชั่วขณะ
ผมได้กลับบ้าน พูดคุย เข้านอนพร้อมกับผู้หญิงคนที่ผมรัก
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมต้องการจริงๆในช่วงที่คบกันเป็นแฟน
ผมมีจุดเริ่มต้นที่ดี
เพราะแบบนี้ ก่อนจะถึงก้าวแรกจึงเป็นจุดออกตัวที่ไม่อยากจะจากไป

แต่เวลาก็ต้องพาเราออกเดิน
เคยคิดว่าจะมีกันอยู่สองคน จนกระทั่งสิ้นเดือนสี่
ผมได้ทราบว่า เราจะมีคนที่สามในปีหน้า
สามียังคงเป็นสามี แต่กำลังจะงอกเงยเป็นพ่อคน
สามียังคงดูแลภรรยา พ่อจะดูแลลูกและแม่
ไม่เคยเป็นพ่อมาก่อน แต่จะพยายามให้เต็มที่

หลังจากนั้นสองสัปดาห์ เราพากันไปฝากครรภ์และหาคู่มือมาอ่าน
ตามประสาคนรักการอ่าน ผมเป็นฝ่ายอ่านและเล่าให้เธอฟัง
สงสารเวลาเธอแพ้ท้อง ถ้าเปลี่ยนกันได้ ผมจะเป็นแทนให้ นี่พูดจริง
เธอว่าสงสารที่ต้องคอยดูแลเธอ แต่เท่านี้เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่าที่ผมทำให้ได้
และขอให้ผมได้ทำเถอะ

สมัยเป็นแฟนกัน ธรรมเนียมวันเกิดของเราคือหาร้านอาหารอร่อยๆกินข้าว
โดยที่อีกฝ่ายเป็นคนเลี้ยง บอกว่าเต็มที่ แต่ส่งสายตาให้อีกฝ่ายปริบๆ
สื่อความหมายให้เต็มที่แต่มีเงื่อนไขคือพอประมาณ
ในวันที่ก้าวแรกเหยียบลงมาเต็มเท้า
เธออาเจียนแรง นอนพับบนเตียง แต่พยายามบอกว่า
ขอนอนสักชั่วโมงค่อยไปฉลองวันเกิดคุณ
ถึงแม้ว่าจะยืนยันว่าไม่ต้อง แต่เธอก็จะไป และย้ำว่าวันเกิดคุณนะ

สองทุ่มครึ่ง เธอเริ่มดีขึ้น เราไม่ไปไกลเอาแค่ไก่ทอดเคเอฟซีในห้าง
เธอบอกขอโทษเพราะไปไหนไกลๆไม่ไหว
ในร้านมีเด็กน้อยตัวกลมส่งยิ้มมาให้เรา
เธอว่า สงสัยเห็นเพื่อนในท้อง

..สามสิบเอ็ดแล้วชีวิตมีอะไรบ้างไหม ? -เธอถาม

ผมตอบเธอว่า มีเยอะแยะเลย
ได้แต่งงานกับคุณ ได้ใช้ชีวิตกับคุณ ปีหน้าจะได้ฉลองกันเพิ่มเป็นสามคน
เท่านี้ ก็มากเกินพอ ที่คนไม่ค่อยเอาถ่านอย่างผมจะมีได้แล้ว

เป็นคำพูดที่มาจากความรู้สึกจริงๆ

ก้าวแรก เป็นก้าวแรกที่มีความสุขมาก
หลังจากนั้น พอเข้ามาเยี่ยมบล็อกก็มีคำอวยพรวันเกิดมากมาย
พ่อ แม่ และน้องโทรเข้ามาขอให้มีความสุข
คืนก่อนนั้นแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดก็ได้แชมป์ยูฟ่าแชมเปี้ยนลีก

ก้าวเดียวบางคนอาจจะมองว่ามันน้อยนิด
แต่หนึ่งก้าวที่เทียบเท่ากับหนึ่งปีนั้นจัดว่ามากโข
ทุกๆปีผมต้องเหลียวกลับไปมองรอยเท้าของตนเอง
ถึงแม้ว่า ความใฝ่ฝันบางอย่างเหมือนจะไม่มีทางมาถึง
รอยเท้าของก้าวแรกเมื่อเข้าสู่หลักสามจะเริ่มต้นด้วย
ความรักและรอยยิ้ม

เพียงคำขอบคุณ อาจไม่พอเพียงต่อสิ่งดีๆทั้งหมดที่ผมได้รับ
แต่ผมต้องบอกว่า ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ

>> เอาใหม่ได้ไหม <<

..เอาใหม่ได้ไหม ? ช่างเป็นคำถามที่ไร้น้ำใจขณะที่ช่วงเวลาของเราดำเนินมาเกือบสิบห้านาที
เวลาในจอโทรทัศน์ด้านหน้า เหลืออีกสามวินาทีจะจบเกมส์ เพื่อนผมขอกดปุ่ม รีสตาร์ท
ว่ากันง่ายๆคือ เกมส์ที่กำลังเล่น เสียเวลาไปแล้ว ผมกำลังจะชนะ ใกล้จะไร้คุณค่า
แพ้แล้วขอแก้มือใหม่ ยังพอยอมเสียเวลาเล่นด้วยโดยเต็มหัวอก
แต่เพื่อนผมโลภพอที่จะบอกว่า
” ไม่นับ ไม่ต้องรอจบ รี-สตาร์ท “
แล้วลงมือปฏิบัติแทบทันทีหลังพูดจบ
แค้น เคือง จะทำอะไรได้ ตบหัว เราก็ไม่อาจเอาเกมส์นั้นมาเล่นใหม่
สกอร์กลายเป็น 0-0 เวลาเริ่มที่ 0:00 คงจะดีถ้าความรู้สึกกลายเป็น 0 ไปด้วย
เล่ามาพอให้ขำ เชื่อว่าหลายคนที่นิยมเล่นเกมส์คอนโซลต่างๆหรือเคยสัมผัส
คงรู้จัก ปุ่ม restart ความหมายเดียวกับปุ่ม re-set ของเครื่องพีซีแหละครับ
ทุกอย่างกลับไปเริ่มต้นใหม่ re-load ได้เพียงจุดเริ่มต้นเพียงกรณีเดียว

รู้ว่าชอบเมทริกซ์แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ต้องการผู้กอบกู้โลก ปลอบใจฉันมา
หรือไม่ก็โปรดช่วยด่าใครบางคนที่ทิ้งฉันไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยโหมโรง
คนข้างๆ ส่งแววตามาเตือนอย่างนั้น

ผมนึกในใจว่าเธอสมเป็นสาวไทยยุคโพสท์โมเดิร์นหลอมรวมคำโบราณกับภาพยนตร์บ็อกออฟฟิซ
ใช้เป็นความเปรียบได้อย่างเห็นภาพพจน์
อารมณ์กำลังแรง เอาเรื่อง แน่ล่ะ คนรักหายตัวไป
ไม่ได้ไปแบบเงียบๆ แต่ทิ้งไว้เพียงเสียงหนึ่งในความทรงจำ
” เรามีคนใหม่แล้ว ขอให้เราต่างคนต่างตั้งต้นใหม่กับคนที่ใช่เถอะนะ “
ไม่มีรายละเอียดเสริมว่าเพียงวางสายหรือเดินหนีหายไป
สรุปแล้ว คนฟังอกหัก เสียใจ และโมโห

มีแรงโมโหกับผม กลืนน้ำลายเรียกสติ คิดว่า ยังดีกว่าฟังคนสะอึกสะอื้น

เอาเวลาของฉันคืนมา บางช่วงเธอบ่นอย่างนั้น

มีการบอกเลิกหลายครั้งเหลือเกินที่ผ่านหู การหนีไปเงียบๆก็เป็นหนึ่งในนั้น
ฟังดูไม่ค่อยยุติธรรมกับอีกฝ่าย
แต่ในวันเวลาที่รักและผูกพันกันมา จะหมดรักหรือเจอของใหม่ที่รักแรงกว่า
คงยากจะตัดใจเผชิญหน้าหรือพูดคุยจนกว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจ
มีบางรายบอกผม ” กลัวใจอ่อน “
การเลิกรา มันยากเมื่อต้องรับรู้หัวอกของฝ่ายที่เสียน้ำตา
หลับหูหลับตาวิ่งหนีไปที่สักแห่งบนโลกที่แสนกว้างใหญ่ ไม่ต้องพบเห็นกันอีก เป็นทางเลือกที่ง่ายเหลือเกิน
ทุกอย่างคืนสู่สภาพเดิม ยกเว้นหัวใจ เวลาที่หายไป
ประวัติความรักที่ด่างพร้อยอีกครั้งหนึ่ง สำหรับบางคนอาจเป็นครั้งสำคัญ

แต่สำหรับเธอและเวลาของค่ำคืนนี้ ดูท่าจะไม่ค่อยสำคัญนัก
ฟังแล้วพยักหน้าตามเรื่อยๆ กรอกเบียร์ให้ได้จังหวะ พอเยียวยาอารมณ์
พรุ่งนี้เช้า คงเมาค้าง ปวดหัวอย่างแรง อาจโมโหใหม่แต่ความเจ็บคงเบาบาง
ยังมีแรงโมโห มีแรงเมา น่าจะมีแรงเริ่มเกมส์ใหม่
สกอร์ 0-0 เธอน่าจะยิงนำได้ไม่ยาก

ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องที่ใครบางคนหนีหายไป ถ้ารู้ว่าหาไม่พบ คนที่เหลืออยู่ก็ไม่น่าจะเสียเวลาหา
อย่าเสียเวลาว่าทำไม เวลาที่เสียไปกับเขาเอากลับมาไม่ได้อย่าเสียเวลาคิดถึงอีก
ใช้เวลาของตนเองที่เหลือให้เต็มที่
” เขาคงมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ….”
เป็นสักอย่างที่ไม่มีทางรู้ หรือถึงแม้กระชากคอเสื้อ จ้างนักเลงซ้อม คำตอบที่ได้มาอาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด
ไม่รัก..ก็คือไม่รัก เรามักด่วนสรุป
บางที อาจจะยังรักแต่ว่าต้องไปแล้ว

จะตามหาเขาไหม ? ดวงตาของเธอตอบว่าคงไม่ มันเปล่าประโยชน์
คนที่ไปโดยไม่คิดจะปรับความเข้าใจหรือปรับตัวดูก่อน
วันหนึ่ง ก็คงต้องมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
ไม่อยากเอาเขาคืนมา แต่อยากเอาเวลาคืนกลับ

เธอขอบคุณที่ผมนั่งเป็นเพื่อนเสียนาน ชวนเดินเล่นสักพัก เลี้ยงกาแฟกระป๋องแล้วลากลับบ้าน
เวลาเกือบห้าทุ่มครึ่ง ร้านรวงปิดเงียบ มีรถแล่นไปมาไม่กี่คัน
ร้านเหล้าใกล้เวลาปิด แต่คนยังเต็ม
ผมมองบนฟ้ามืดสนิท ลองนึกถามคนข้างบน

” รู้ว่าไม่ได้ ทำไมยังให้มาเจอกันอีก”

ไม่มีคลื่นใดๆตอบรับ ทุกอย่างเงียบกริบ คนโบราณเล่าว่ามีเสียงเพลงดวงดาว น่าเสียดายผมหูไม่ถึง
ระหว่างเดินกลับ ผมนึกถึงเกมส์ที่ถูกเพื่อนขอให้รีสตาร์ท
จำไม่ได้ว่า แพ้หรือชนะมากน้อยเท่าไหร่ รีสตาร์ทใหม่กันอีกกี่ครั้ง
มันเป็นเพียงเกมส์หนึ่งในหลายๆเกมส์เท่านั้น
ตราบเท่าที่เวลาเหลืออยู่ ยังมีเกมส์ให้เล่นอีกเยอะมาก

แน่นอน…เกมส์ที่เล่นไม่จบก็ย่อมเหลือความรู้สึกค้างคาอยากแก้มือ
แม้ว่าบางเกมส์จะยากเกินไป เราก็ยังอยากดูฉากจบ

เอาใหม่ได้ไหม ? … ผมอยากเป็นฝ่ายถามเธอบ้าง