[[ Whose side are you on ? ... ]]
ในประเทศนี้ คนที่ถูกเอารัดเอาเปรียบมากที่สุด
คือ คนที่ดำเนินชีวิตอย่างปรกติ ดูแลจัดการตนเอง
พอให้ประทังชีวิตรอดไปได้วันต่อ วัน
นี่พูดเรื่องจริง …
เพราะวันหนึ่ง แม้จะดูแลชีวิตตนเองให้ปรกติสุขอย่างไร
คุณต้องถูกเอาเปรียบเข้าสักวัน
คุณเคยเอ่ยปากร้องขอความช่วยเหลือ คนอื่นสักกี่ครั้งกัน
และ คุณเคยถูกผู้อื่นขอความช่วยเหลือ สักกี่หน
นับดูแล้วอย่างหลัง น่าจะมากกว่าอย่างแรก
คำว่า เสียสละ ถูกยกนำมากล่าวอ้างเสมอ
มันคือเงื่อนไขของผู้ร้องขอที่ ยากจะปฏิเสธ
หากเลือกให้ในสิ่งที่ขอ มันอาจจะทำให้ส่วนที่เป็นเส้นปรกติของชีวิตของเราหายไป
หากเลือกปฏิเสธ จะถูกกล่าวหาว่าแล้งน้ำใจ ซ้ำร้ายอาจถูกปล้นชิง โดยอ้างเหตุว่า ขอดีๆไม่ให้
สำหรับ ผู้ที่มีคำตอบเบ็ดเสร็จแล้วว่า จะเอาให้ได้สถานเดียวเท่านั้น
ชี้แจงความจำเป็นอย่างไรย่อมไม่ เคยเงี่ยหูฟังสักเศษเสี้ยว
เคยเดินออกจากบ้าน ขึ้นรถไปทำงาน ตื่นเช้าเปิดร้านค้าขาย
ทำงานหามรุ่งหามค่ำดูแลชีวิตตน เอง กว่าจะได้เข้านอนก็มืดค่ำ
ใครมีสิทธิ์ช่วงชิงชีวิตของคน เหล่านี้ไป
ยึดถนน ปิดการสัญจร บุกยึดสถานที่สำคัญ ใช้อาวุธ
โดยมี เงื่อนไข ห้ามถูกทำร้าย
โจรยังอาจถูกเจ้าของบ้านยิงตาย ได้บ้าง
เคยเห็นโจรที่แขวนป้ายห้ามทำร้าย บ้างไหม
มาเอาของคุณไป มาเอาชีวิตประจำวันของคุณไป
แต่คุณห้ามทำร้ายหรือใช้ความรุ นแรงกับโจรคนนี้
แม้กระทั่งเขาเผาบ้านเรือนหรือ ปลิดปลงชีวิตคนที่คุณรัก
ก็ห้ามใช้ความรุนแรงกับเขา
Whose side are you on ?
คุณอยู่ฝั่งไหน คนใช้ชีวิตประจำวัน หรือ โจรที่คอยฉวยฉกชีวิตของผู้อื่น
ในเหตุการณ์ของความไม่สงบ ไม่ว่าเกิดขึ้นที่ไหน
ขอให้คุณระมัดระวังตัว
เจ้าหน้าที่บ้านเมืองที่มีหน้า ที่ดูแลคุณจริงๆ
โดยมากแล้ว ต้องรอเจ้านายที่ยศสูงกว่าสั่งมาก่อนจึงดูแลคุณได้
ไม่คุณก็ต้องมีเส้นสายใหญ่โตพอ ควรจึงปลอดภัย
หรือไม่ก็ค่าใช้จ่ายส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ
ผมเป็นห่วงคนกรุงเทพ
คำถามที่ผมถามบ่อยครั้งมากว่า ถ้าเกิดกับเมืองที่เราใช้ชีวิ ตอยู่บ้าง
เราจะรู้สึกอย่างไร
ใครกันมีสิทธิ์แย่งชิงชีวิตปรกติ ประจำวันของเราไป
เมื่อก่อน ต้องระวังมิจฉาชีพรายย่อย
ปัจจุบันต้องระวังมิจฉาชีพหมา หมู่ระดับชาติ
ขับรถบนถนนอย่างถูกกฏจราจร
วันหนึ่ง มีแก๊งค์มอร์เตอร์ไซต์สักห้าสิบ หกสิบคันมาก่อกวนทำร้าย
จะหาใครมาช่วยเรา
ป้อมตำรวจ ร้างรกไปนานแล้ว
No trackbacks yet.